Gustaw Manitius
Biografia
Gustaw Manitius urodził się 7 lutego 1880 roku w Konstantynowie Łódzkim. Pochodził z rodziny o tradycjach duchownych - był synem pastora Zygmunta Ottona Manitiusa oraz wnukiem generalnego superintendenta Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego, Karola Gustawa Manitiusa. Po ukończeniu gimnazjum w Łodzi studiował teologię na uniwersytecie w Dorpacie, gdzie współtworzył Koło Teologów Polskich. Święcenia kapłańskie przyjął w 1907 roku, a następnie pracował jako wikariusz w Łodzi, Lipnie i Osówce, aż w 1911 roku objął probostwo w Zduńskiej Woli.
Podczas I wojny światowej organizował pomoc dla mieszkańców miasta, angażował się w polonizację szkolnictwa oraz wykładał religię i historię w gimnazjum. W 1924 roku przeniósł się do Poznania, gdzie został proboszczem polskiego zboru ewangelickiego. Pełnił funkcję seniora diecezji poznańsko-pomorskiej, a następnie wielkopolskiej, jednocześnie dbając o rozwój nowych parafii, między innymi w Gdyni, Lesznie i Bydgoszczy.
Po wybuchu II wojny światowej, w październiku 1939 roku, został aresztowany przez gestapo i osadzony w Forcie VII w Poznaniu. Został zamordowany w nocy z 28 na 29 stycznia 1940 roku. Jego grób pozostaje nieznany - prawdopodobnie spoczywa w zbiorowej mogile na Cmentarzu Górczyńskim. Dla upamiętnienia jego postawy, w Poznaniu umieszczono tablicę pamiątkową, a także nadano jego imię parkowi i postawiono głaz pamiątkowy.